عزيزانم :

دوري از امام زمان مرز سال‌ها و قرن‌ها را درنورديده است. اكنون بيش از هزار سال از محروميت عالم ؛ از ديدار با آن حجت خدايي مي‌گذرد.
آنچه تلخ و اسفبار است اين است كه شيعه چه بد با غيبت مولايش خو كرده است!
چه ناجوانمردانه بريدن از مولا برايش عادت شده است.
چه بي‌معرفتيم ما 😔
چه بي انصافيم ما كه آخرين يادگار حسين فاطمه را چون حسين و فاطمه تنها گذاشته‌ايم.
كسي بايد كاري كند.
دلي بايد بسوزد.
چشمي بايد بگريد.
امّا نه سوختن و گريستن همیشگی سوختن و گريستني كه شيعه را از اين بدبختي و فلاكت برهاند.
لا اقل به قدري كه به فكر خود هستيد
به فكر مولايتان باشيد.
نور چشمانم:
زمانه ي غيبت زماني غير عادي است !
زماني اضطراري است !
سبب خلقت ؛ در ميان ما نيست.
خورشيد پشت ابر است.
تا كي مي‌خواهيم فرياد دوري از امام زمان را با خوشي طلبي‌هاي دنيايي در گلو خفه كنيم؟
تا كي مي‌خواهيم به اين بي سر و ساماني‌ و يتيمي و خواري تن دهيم؟
بر من خرده نگيريد كه چرا چيزي جز اين نمي‌گويم !
چيزي غير از اين ندارم كه بگويم….